Maciej Gallas rozdział: „Wysokość stroju muzycznego..."

autor: Maciej Gallas, rozdział: „Zagadnienie wyboru wysokości stroju muzycznego w muzyce barokowej w aspekcie wykonawczym na przykładzie partii Ewangelisty w Pasji wg św. Jana J.S.Bacha” [w:] Sąsiadek E. (red.), Wokalistyka w Polsce i na Świecie, Tom X,  wyd. Polskie Stowarzyszenie Pedagogów Śpiewu z siedzibą we Wrocławiu oraz Akademia Muzyczna im. K.Lipińskiego we Wrocławiu, Wrocław 2014, s. 38-45

STRESZCZENIE

Współczesna praktyka wykonawcza muzyki barokowej opiera się w przeważającej części na realizacjach w autentycznych strojach historycznych, aczkolwiek spotyka się wciąż wykonania w stroju współczesnym (440 Hz). Śpiewacy i studenci wokalistyki mogą stanąć wobec konieczności sprawnego poruszania się w obrębie różnych strojów muzycznych, a nawet szybkiego „przeskakiwania” pomiędzy nimi. Mój referat, poruszający ten problem, powstał na bazie eksperymentu, który polegał na obserwacji sposobu funkcjonowania mojego głosu i analizie efektu audytywnego, powstałego podczas dokonywania nagrania tego samego utworu barokowego, przy utrzymaniu tożsamych założeń interpretacyjnych. Materiałem muzycznym była partia Ewangelisty w Pasji wg św. Jana J.S.Bacha. Intuicyjnie założyłem, że wykonanie w niższym, historycznym stroju (415 Hz) będzie technicznie łatwiejsze. Oczekiwałem obniżenia stopnia trudności technicznych dzięki ogólnie niższej tessiturze i mniejszej liczbie wysokich dźwięków. To założenie nie potwierdziło się w toku przebiegu eksperymentu. Okazało się, ku mojemu zaskoczeniu, że wygodniej śpiewa mi się we współczesnym stroju. Fakt ten łączę z ogólnym przyzwyczajeniem głosu do śpiewu w stroju 440 Hz. Dominuje on w dzisiejszej przestrzeni muzycznej (instrumentarium szkolne, otoczenie dźwiękowe). Analizując powstały materiał (zarejestrowany na płycie CD i zaprezentowany podczas wygłaszania referatu) stwierdzam, że nagranie w historycznym stroju (415 Hz) brzmi lepiej: łagodniej, subtelniej; lepiej oddaje afekt i ducha tej kompozycji. Stwierdzam również, że nagła zmiana wysokości stroju muzycznego łączy się ze sporą dyskoordynacją sposobu prowadzenia głosu.